Het Nederlandse gender-affirmatieve zorgmodel groeit ongekend snel. Wachtlijsten zwellen aan, het aantal verwijzingen van minderjarigen is in tien jaar vertienvoudigd, en de wetenschappelijke onderbouwing van puberteitsremmers en hormoonbehandelingen wordt internationaal — Cass Review, Karolinska, NICE — als zwak gekwalificeerd.

Nederland volgt die internationale heroriëntatie niet. Het Amsterdamse Protocol wordt door binnenlandse beleidsmakers nog steeds voorgesteld als gouden standaard, terwijl het in het buitenland kritisch wordt afgebouwd. Deze dossiers volgen wat er gebeurt — zonder activistische lens en zonder financiële binding met klinieken of belangenorganisaties.